Informacja od pani pedagog

Dzień dobry,

Kilka propozycji jak zachęcić dziecko do współpracy ? Link: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=134319164886308&id=101199094864982

Beata Stencel

Wrażenia i uczucia. Piątek - Muzyczne opowieści

Piątek - 22.05.2020 ,,Muzyczne opowieści"

1. Posłuchajcie utworu A. Vivaldiego ,,Wiosna",  poruszajcie się w rytm muzyki.

2. Wykonajcie wybraną przez Was techniką pracę plastyczną do tego utworu. Opowiedzcie rodzicom o tej pracy.

3.  Zestaw zabaw ruchowych

– „Woreczki uczuć” – dziecko otrzymuje woreczek gimnastyczny lub chusteczkę. Stoi z  woreczkiem na głowie i wyobraża sobie coś smutnego, idzie z woreczkami. Następnie układa  woreczek między kolanami, wyobrażając sobie coś bardzo przyjemnego, radosnego i w taki sposób skacze, by woreczek nie wypadł. Następnie idzie w podporze tyłem z woreczkiem na brzuchu, wyobrażając sobie coś strasznego i maszeruje w podporze tak, by woreczek nie wypadł.

– „Koszyk emocji” – rodzic bierze piłkę, toczy ją do dziecka i zaczyna zdanie typu: lubisz, gdy…, jest ci smutno, gdy…, zaś dziecko chwyta piłkę, kończy zdanie i toczy do rodzica.

– „Tor przeszkód” – ustawiamy tor przeszkód z dostępnego sprzętu tak, by dziecko mogło wykonać: przeciąganie się, przejście na czworakach, rzut do celu czy przeskok z ugięciem kolan.

– „Kraina radości” – do słuchanej muzyki rodzic wykonuje masaż na plecach dziecka, rysując spirale, figury geometryczne i inne dowolne kształty jednym palcem, kilkoma palcami albo całą dłonią. Potem zamieniamy się rolami.

4. „Wyczaruj obrazek” – rysujemy dziecku pojedynczo na kartce, np. koło, kwadrat, trójkąt, linie krzyżujące się, linię prostą lub falistą. Wspólnie zastanawiamy się, jaki obrazek może powstać z wybranej grafiki. Następnie dziecko wykonuje pracę wg swoich wyobrażeń.

Zadania dla chętnych: 

6-latki: 23b - pisanie po śladzie, 28b - kącik grafomotoryczny

Wrażenia i uczucia. Czwartek - ,,Jak pozbyć się strachu?"

Czwartek - 21.05.2020 ,,Jak pozbyć się strachu?"

1. Zapraszam na ćwiczenia poranne:

2. „Krok do przodu, krok do tyłu” – Do wykonania zadania przyda nam się kostka do gry lub można tupać, a dziecko będzie liczyć, ile razy rodzic tupnął.  Przed rzuceniem kostki/tupnięciem dziecko mówi rymowankę:

Ile kroków zrobić mam?

Kostka/noga zaraz powie nam.

Rodzic podaje polecenie, np. dwa kroki do przodu, jeden krok do tyłu, dla starszych można również włączyć kroki w prawo i w lewo.

3 Posłuchajcie wiersza ,,Przytul stracha" M. Strzałkowskiej.

Przytul stracha

M. Strzałkowska

Strach ma strasznie wielkie oczy,

Strasznym wzrokiem wokół toczy...

Lecz gdy go za uszkiem głaszczę,

W śmieszny pyszczek zmienia paszczę.

Coś dziwnego z nim się dzieje,

Łagodnieje i maleje,

Mruży swoje kocie oczy

I w ogóle jest uroczy!

Strach ma strasznie wielkie oczy,

Strasznym wzrokiem wokół toczy,

Lecz ty dłużej się nie wahaj

I po prostu przytul stracha.

Odpowiedzcie na pytania:

Co to jest strach?
Kiedy strach się pojawia?
Jak wygląda? Czy w ogóle ma wygląd?
Czego się boisz?

Co robisz, gdy pojawia się strach?

4. „Strachy na lachy” – mówimy: Gdy przychodzi strach, gdy nie wiesz co zrobić, powiedz rymowankę. Dziecko  porusza się przy dowolnej muzyce: skrada się, rozgląda się w koło, zachowuje ostrożność, porusza się w pozycji pochylonej, zalęknionej. Podczas pauzy recytuje rymowankę:

Strachu, strachu, rozchmurz się!

Strachu, strachu, przytul się!

Czarno, ciemno znika już...

Słońce, jasno jest tuż, tuż!

Następnie robi śmieszne figury, miny, przytula się,  wykonuje śmieszne tańce.

5. Obejrzyjcie Domisie, które opowiadają, że strach ma wielkie oczy.

5. Strach na wróble – kolorowanie,wylepianie według własnego pomysłu.

Zadania dla chętnych: 

6-latki: 22b kolorowanie wg kodu, 23a kreślenie drogi, pisanie po śladzie. 

3-latki: str 30 - kolorowanie stracha na wróble  

Wrażenia i uczucia. Środa - ,,Oswajamy się z ciemnością"

Środa - 20.05.2020 - ,,Oswajamy się z ciemnością"

1. Ćwiczenia poranne:

https://www.youtube.com/watch?v=VMG-TPbitZw

2. Poruszamy się jak ... - zabawa ruchowa. rodzic wydaje kolejne instrukcje: Poruszamy się jak ... ludzie zmęczeni, ludzie smutni, ludzie weseli itp.

3. Posłuchajcie wiersza ,,Czarna jama" J. Papuzińskiej

Odpowiedzcie na pytania:
Kto jest narratorem wiersza, chłopiec czy dziewczynka? Po czym to poznaliście?
Czego boi się bohater wiersza?
Jakie są sposoby poradzenia sobie z lękiem przed nieznanym?
Dlaczego ciemność budzi w nas lęk?

4. Co widzisz w ciemności? Schowajcie się pod kocem lub dużą chustą. Opowiedzcie rodzicom co widzieliście w ciemności i jak się czuliście?

Zadania dla chętnych:
6-latki: 22a łączenie kropek, rysowanie linii, 28a kącik grafomotoryczny
5-latki: 21a,b - sposoby radzenia sobie ze złością, omawianie emocji.
4-latki: str 38 - odnajdywanie różnic

Wrażenia i uczucia. Wtorek - ,,W płaczu nie ma nic złego"

Wtorek - 19.05.2020 ,,W płaczu nie ma nic złego"

1. Zapraszam na poranną gimnastykę:

2. Opowiedzcie, jak dziś się czujecie. Wskażcie odpowiednią buźkę.

3. Posłuchajcie opowiadania ,,Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" R. Piątkowskiej.

Renata Piątkowska

,,Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie"

– No, Łukasz, co z tobą? – Babcia podeszła do wnuczka, który zwinął się w kłębek na kanapie,

i pogłaskała go po głowie.

– Babciu, przecież ty wiesz, że ja się nauczyłem tego wiersza. Umiałem go! Jeszcze wczoraj

mówiłem go z pamięci bez jednego błędu!

– To prawda – przyznała babcia.

– No widzisz. A na występie, gdy przyszła moja kolej, wszystko zepsułem. Początkowo szło

mi nawet dobrze. Gdy powiedziałem jedną linijkę, zaraz wiedziałem, jak zaczyna się następna.

Aż doszedłem do miejsca, w którym Słoń Trąbalski pozapominał imiona swoich dzieci, żony,

a nawet własne. Wybrał się więc do doktora, adwokata, szewca i rejenta, lecz nie pamiętał, o co

mu chodzi. Powiedziałem słowa: „Dobrze wiedziałem, lecz zapomniałem, może kto z panów

wie, czego chciałem?”.

I tu koniec. Nie wiedziałem, co dalej. Nie mogłem sobie przypomnieć, jak zaczyna się następna

zwrotka. Zapomniałem, jak się nazywam. W głowie miałem pustkę. – Widać było, że Łukasz

bardzo przeżywa swój nieudany występ.

– Wiem, że nauczyłeś się tego wiersza, ale dopadła cię trema. To się zdarza nawet prawdziwym

aktorom na scenie – pocieszała babcia.

– Nie wyszło mi z tym wierszem, ale największą przykrość zrobił mi Witek – rozżalił się

Łukasz.

– A co on ma z tym wspólnego? – spytała babcia.

– Witek przepytywał mnie z tego wiersza przed występem, a potem siedział w pierwszym

rzędzie i miał trzymać za mnie kciuki. I kiedy na scenie zapomniałem, co mam dalej mówić,

na sali zapadła cisza. Przeciągała się coraz bardziej, a ja byłem coraz bardziej przerażony. Szukając

ratunku, spojrzałem na Witka. Myślałem, że może mi podpowie, jak zaczyna się następna

zwrotka. A wtedy Witek zaczął się ze mnie śmiać. Pokazał na mnie palcem i zawołał:

– Mówi wiersz o zapominalskim słoniu, a sam zapomniał, jak ma być dalej. Łukasz Trąbalski,

zapominalski! Ha-ha-ha! – Witek śmiał się głośno i złośliwie, a razem z nim cała sala. Ten

śmiech słyszałem nawet za kulisami. Nigdy mu tego nie zapomnę. Przyjaciel się tak nie zachowuje

– stwierdził Łukasz z żalem.

– No cóż, jak mówi przysłowie, prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Ty, będąc

w kłopocie, zawiodłeś się na swoim przyjacielu, ale nie zawsze tak bywa. Trudna sytuacja może

być okazją, aby ktoś poznał nas z najlepszej strony.

Spróbujcie odpowiedzieć na poniższe pytania:

Jak miał na imię bohater opowiadania?

Co mu się przytrafiło?
Na czyją pomoc liczył Łukasz?
Jak myślicie, jak się wtedy czuł?
Co oznacza przysłowie Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie?
Co mogłoby pomóc poprawić nastrój Łukaszowi?
Czy wy też kiedyś byliście w podobnej sytuacji?

4. ,,Gdy ci smutno..."
     D. Niemiec

Gdy ci smutno, gdy ci źle,
przyjaciel zawsze wesprze cię.
On cię przytuli, otrze z twarzy łzy.
Pomoże nawet wtedy, gdy
nie wie do końca, skąd ten smutek w tobie,
lecz razem dacie z nim radę sobie.
Bo wasze serca czują tak samo,
a to właśnie kiedyś empatią nazwano.

Porozmawiajcie z rodzicami:
Dlaczego można się smucić?
Kto może pomóc, gdy jest smutno?
W jaki sposób może pomóc przyjaciel, jak może wesprzeć?
Co to jest empatia?.

„Jak pomóc?”  - pokazujemy  obrazek ze smutnymi dziewczynkami. Prosimy dziecko, aby zastanowiło się i powiedziało, jak można w prezentowanej sytuacji im pomóc. Możemy przywołać różne sytuacje, w których komuś jest smutno i znaleźć rozwiązanie.

5. „Rock and roll” – taniec na poprawę humoru. Zapraszamy dziecko do tańca, samodzielnie lub z bliskimi. Po tańcu prosimy, aby dziecko podzieliło się swoimi uczuciami, jak się teraz czuje.

6. Kółko graniaste –czerpanie radości ze wspólnych zabaw z rodzicami.

Zadania dla chętnych:
6-latki: 21a,b - rysowanie, pisanie po śladzie
5-latki: str 20 a,b - dokańczanie obrazków, opowiadanie historyjki.

Wrażenia i uczucia. Poniedziałek - ,,Uczymy się wyrażać emocje"

Poniedziałek - 18.05.2020 ,,Uczymy się wyrażać emocje"

1. Zapraszam na poranną gimnastykę. Taniec już Wam znany ,,A ram sam sam"

2. Wysłuchajcie opowiadania ,,Wrażenia i uczucia" M. Bennewicza.

,,Wrażenia i uczucia"
Maciej Bennewicz

– Co się stało? – spytał wujek Alfred.

– Na klatce schodowej zgasło światło – odpowiedziała babcia. – Adaś bardzo się przestraszył,

ponieważ nie mogliśmy znaleźć włącznika. Najpierw upadła mi siatka z zakupami, potem

Dragon się wyrwał i pobiegł na parter. W końcu torebka i jej cała zawartość wraz z kluczami

wysypała się na schody. Zdaje się, że w tym całym zamieszaniu Ada też się nieźle wystraszyła.

Wujek spojrzał najpierw na Adama, a potem na Adę. Raz jeszcze na Adama i znów na Adę.

Rzeczywiście oboje mieli nietęgie miny. Adam spoglądał na czubki butów, jakby zauważył tam

coś bardzo ciekawego. Ada natomiast wierciła się niespokojnie, oblizując łyżeczkę po jogurcie,

którą oblizała już sto razy.

– Nie lubię ciemności – stwierdził Adam po chwili.

– Ja też nie lubię – zawtórowała mu Ada.

– Co takiego jest w ciemności, że jej nie lubicie? – spytał wujek Alfred.

– Nie lubię ciemności, bo wtedy nic nie widać – stwierdził Adaś po długiej chwili milczenia.

– A ty, dlaczego nie lubisz ciemności? – Wujek zwrócił się do Ady.

– Bo nic nie widać, tak jak powiedział Adam. A oprócz tego w ciemności jest pełno strachów.

– Strachów? – zdziwił się Alfred.

– No tak – odpowiedziała Ada. – Nie wiadomo, co w ciemności czyha. Z różnych dziur i kątów

mogą wyleźć wstrętne licha.

– No proszę – ucieszył się wujek. – Ada potrafi układać wierszyki: „Nie wiadomo, co w ciemności

czyha. Z różnych dziur i kątów mogą wyleźć wstrętne licha”.

I kiedy wujek rytmicznie wyrecytował wierszyk Ady, strojąc przy tym głupie miny, wszyscy

parsknęli śmiechem.

– W takim razie nie ma innego wyjścia, musimy zrobić bardzo ważny eksperyment – zarządził

Alfred.

Po chwili na środku salonu stało sześć krzeseł, szczelnie opatulonych czterema kocami w taki

sposób, że powstał długi i ciemny tunel. Wujek ze swojego plecaka wyjął latarkę i powiedział:

– W tunelu, który zbudowaliśmy z koców, jest ciemno, prawda? – Wszyscy wraz z babcią

przytaknęli głowami. Wujek kontynuował: – Ale w salonie jest jasno. Jak powstała ciemność?

– Z koców? – spytała Ada.

– Z krzeseł? – dodał Adam.

– Oczywiście, ciemność powstała z koców i krzeseł. Sami zrobiliśmy ciemny korytarz! – zakrzyknął

Alfred, zapalił latarkę i dał nura do tunelu. Po chwili był po drugiej stronie salonu,

uśmiechnięty wymachiwał włączoną latarką. – Kto następny da nura w ciemność? Oczywiście

należy mieć zapaloną latarkę!

Ada podbiegła do Alfreda i podobnie jak on przed momentem zanurkowała pod kocami.

Po chwili była po drugiej stronie salonu, szczęśliwa i dumna. Eksperyment powtórzyła babcia,

za nią pies Dragon i na końcu, trochę się ociągając – Adam.

– W takim razie czas na drugi eksperyment: przejście przez tunel z latarką w ręce, ale wyłączoną.

W każdej chwili można ją włączyć i ciemność zniknie. Można jednak przejść ciemny

przesmyk bez włączania latarki. Na końcu i tak jest jasno.

Po chwili wszyscy odważnie zaliczyli nowy eksperyment. Trzecia próba była najtrudniejsza:

przejście przez tunel bez latarki. Wujek Alfred wymyślił jednak jeszcze coś dziwniejszego. Gdy

Ada jako druga przechodziła przez tunel na czworakach w całkowitej ciemności i to bez latarki,

wujek zerwał środkowy koc i zakrzyknął:

– Ta dam! Stała się jasność!

– Już wiem – zawołał Adam. Ciemność to nie tylko koce i krzesła. Ciemność to brak światła.

W ciemności wszystko jest takie samo, tylko brakuje światła. Kocami odgrodziliśmy się

od światła w pokoju!

– W takim razie czego się bałeś? – spytał wujek.

– W takim razie bałem się tego, czego nie widziałem.

– A ja bałam się tego, co sobie wyobrażałam – stwierdziła Ada.

– Stąd powiedzenie, że strach ma wielkie oczy, gdyż oczy robią się szerokie, gdy sobie wyobrażamy

coś okropnego albo gdy nie znamy prawdy – powiedziała babcia.

– Co w takim razie robić w przyszłości, gdy się czegoś boimy? – spytał wujek.

– Nosić latarkę? – zastanawiał się Adam, drapiąc się po głowie.

– A może ciągle zrywać koce, żeby nie było ciemno – stwierdziła Ada, lecz po chwili dodała:

– Ale tak się nie da. Koce to był eksperyment, a normalnie jest ciemno i już, strasznie i tyle.

– Już wiem – ucieszył się Adam – kiedy przychodzi strach, warto spytać kogoś dorosłego, co

się stało.

– Znakomicie – przytaknął wujek.

– Można też spytać czy to, czego się boimy, na pewno jest groźne, czy tylko tak nam się wydaje?

– uzupełniła Ada.

– Racja – ucieszył się wujek.

– Wujku, a jak coś jest takie nie wiadomo jakie i bardzo trudno o tym opowiedzieć, bo nie

wiadomo, co to jest, to co wtedy? – spytał Adam.

– W takim razie kolejny eksperyment przed nami. Nauczymy się, co robić, gdy coś jest nie

wiadomo jakie.

Wujek i babcia na chwilę zniknęli i kiedy znowu pojawili się w pokoju, oboje mieli pomalowane

twarze.

– Co czujesz, kiedy teraz na mnie patrzysz? – spytał wujek i dotknął palcem serduszka Ady.

– Jest mi trochę jakby smutno – odpowiedziała niepewnie.

– I robi się jakby szaro i troszkę groźnie – dodał Adam. – Wyglądasz, wujku, jak ktoś zupełnie

inny. Zawsze jesteś taki wesoły, a teraz wydajesz się poważny. Trochę jak wampir z filmów

albo niebezpieczny złodziej.

– W takim razie opiszcie dokładnie, co widać na mojej twarzy – powiedział Alfred.

– Masz ciemno umalowane oczy i spuszczone kąciki ust – odpowiedziała Ada.

– Na czole masz ciemną zmarszczkę i zrobiłeś takie bardzo poważne oczy, jakbyś się złościł

albo raczej zmartwił – uzupełnił Adam.

Wujek zrobił sobie zdjęcie telefonem i starł makijaż.

– Znakomicie – stwierdził. – Moja twarz wyrażała smutek i żal. Można również powiedzieć,

że widać było powagę, skupienie, zmartwienie, a nawet trochę grozy. Uczucia ludzi doskonale

widać na ich twarzach. Wystarczy przez moment się przypatrzyć, a potem zapytać siebie samego:

co czuję? Wtedy najczęściej ani trochę się nie mylimy. Odpowiedź przychodzi sama. Wystarczy

opisać słowami to, co się czuje, gdy patrzy się na twarz drugiego człowieka, i już wiadomo,

jakie uczucia w nas budzi oraz jakie przekazuje. Użyliśmy z babcią farb i kosmetyków, żeby

podkreślić rysy twarzy i uczucia, lecz na co dzień i bez tego widać, co wyrażają twarze ludzi dorosłych i dzieci. Wystarczy uważnie się przyjrzeć. A teraz kolej na babcię. Opiszcie, co czujecie,

gdy na nią patrzycie.

– Ja czuję zdziwienie i jakby babcia troszeczkę się wygłupiała. – Ada przekrzywiła główkę,

uważnie przyglądając się twarzy babci.

– Czuję, że babcia zaraz powie coś śmiesznego – stwierdził Adam. – I jeszcze, że za chwilę

zacznie skakać albo wariować po całym mieszkaniu.

– Świetnie – ucieszyła się babcia. – Moja mina wyrażała rozbawienie, wesołość, może trochę

szaleństwa, ochotę do zabawy i płatania figli.

– Super – pochwalił spostrzegawczość dzieci wujek. – I tym razem opiszcie, co widać na twarzy

babci – zachęcił.

– Jedna brew babci jest podniesiona, a druga trochę w bok, usta są wymalowane do góry.

– Adam starał się precyzyjnie opisać minę babci. – Policzki są różowe, a włosy trochę rozwichrzone

– dodał.

– Oprócz tego babcia kilka razy zamrugała i zrobiła taką minę, jakby miała ochotę opowiedzieć

dowcip – stwierdziła Ada.

– Nauczyliście się opisywać i wyrażać uczucia, brawo – powiedział Alfred.

Zabawa trwała do późnego wieczoru. W końcu role się odwróciły i tym razem Ada i Adam zaczęli – z pomocą mamy Adama – malować twarze, by uwydatnić różne emocje. Babcia, wujek, a potem również mama Ady zgadywali, co wyrażają kolejne miny i makijaże. Były tam przyjemne uczucia, takie jak: radość, podekscytowanie i duma, oraz te nieprzyjemne, na przykład: złość, rozdrażnienie i obraza. Pod koniec pojawiły się nawet bardzo trudne, jak: tajemniczość, zdziwienie i zmęczenie.

Dzieci na zmianę z dorosłymi pokazywały kolejne uczucia, wyrażając je makijażem, odpowiednimi

minami, ruchami i całym ciałem. Tym sposobem wymyślili nowe kalambury. Zamiast zgadywania filmów lub znanych postaci odgadywali uczucia. Wujek stwierdził, że wszyscy na co dzień gramy w podobne kalambury, bo przecież wystarczy chwila uwagi, by dostrzec, że koleżance jest smutno, że komuś wyrządziliśmy przykrość głupim żartem lub szturchaniem albo że kolega jest dumny, że wykonał zadanie. Widać, że inny kolega potrzebuje pomocy, a jeszcze inny – świętego spokoju, bo źle się czuje. Wystarczy uważnie się przyglądać koleżankom i kolegom, mamie i tacie, znajomym i krewnym, by poczuć, co z tego przyglądania wynika, jakie pojawia się uczucie. I już wiadomo!

Strach ma wielkie oczy,

Więc z latarką warto skoczyć

Prosto w paszczę ciemnej dziury,

Żeby dostrzec, że kot bury.

W kącie zdawał się potworem,

Co ma ślepia niby zmora.

A tymczasem mała kicia

Łapką bierze się do mycia.

Bo ma pyszczek oprószony

Okruchami żółtej słomy.

Spróbujcie odpowiedzieć na pytania:
Jakie zdarzenie wywołało rozmowę o uczuciach?
W jaki sposób wujek Alfred pokazał dzieciom, że najbardziej boimy się tego, czego nie znamy?
Czy miał rację? Jak babcia i wujek Alfred pokazali dzieciom, co zrobić, gdy nie wiemy, jak się czują osoby, z którymi przebywamy?
 Jak wyglądają osoby wesołe?
Jaki wyraz twarzy najczęściej mają osoby smutne?
A jak opisalibyście wyraz twarzy osoby zdenerwowanej?
Czy zdarzają się takie sytuacje, że możemy się pomylić, bo ktoś nietypowo wyraża swoje uczucia?

3. Weźcie proszę Wasze ulubione materiały plastyczne i wykonajcie portret smutnej lub wesołej osoby. Możecie zrobić wydzierankę, narysować, namalować wykleić. Poniżej kilka propozycji:

4. Ułóż zdanie z tym słowem. 

Przyjrzyj się obrazkowi, czy potrafisz nazwać emocje, jakie przedstawiają kolejne postaci? Spróbuj ułożyć zdanie z wybraną przez siebie emocją. Policz słowa w tym zdaniu.

np. Chłopiec w białej bluzce jest zmęczony. (6 słów)

5. Lustro emocji  - przyjrzyjcie się obrazkom, wybierzcie kilka z nich i spróbujcie zrobić podobną minę, nie mówcie rodzicom, którą emocje przedstawiacie. Będziecie lustrem dla rodziców- mają Was naśladować czyli zrobić taką samą minę jak Wy i powiedzieć jaka to emocja.

6. Uzupełniamy zdania - pobawcie się słowami i dokończcie zdania:

Jestem zadowolona( zadowolony), gdy..........

Jestem zły (zła), bo.......

Czuję się smutna ( smutny), gdy......

Jestem wesoła (wesoły), gdy......

Zadania dla chętnych: 

5-latki: str. 19a,b - rysowanie twarzy, uzupełnianie rytmów, łączenie w pary obrazków
4-latki: str 37 - jakie emocje odczuwają dzieci?
3-latki: str 29, co wywołuje radość, a co smutek.

Dla wszystkich:

Możecie uzupełnić wybrane dodatkowe karty  pracy w komputerze lub wydrukować je, jeżeli macie taką możliwość:

Realizacja kolejnych zadań

Przedszkolaki dzielnie realizują kolejne zadania, dziś Ola, Julka i Kinga. 

Język angielski - Numbers 10-20

Topic: Numbers 10-20.

https://www.youtube.com/watch?v=StHph4rYLOE
https://www.youtube.com/watch?v=Aq4UAss33qA
https://www.youtube.com/watch?v=D0Ajq682yrA 

Środowe zajęcia

Dziś swoje prace prezentują Laura - ilustracja do muzyki oraz Maja - realizacja zadań dla chętnych w książce ćwiczeń.

Środa - ćwiczymy analizę sylabową i głoskową

Witajcie, zapraszam do ćwiczenia podziału na sylaby słów z głoską h. W załączniku dla chętnych dodatkowe ćwiczenia z literką h - w pierwszym zadaniu literkę h możecie wylepić małymi kuleczkami z plasteliny lub stemplować paluszkiem maczanym w farbie.

Religia - Jan Paweł II

Zapraszam Was do obejrzenia przygód trójki dzieci:

https://www.youtube.com/watch?time_continue=5&v=Hl8c42UG0-o&feature=emb_title&fbclid=IwAR2892lEvpjQ1dOBW59z8Canu_yl8iaPkcUZI28FEXoS-ykH15k3Jb84HD0

oraz do pokolorowania i odesłania dpo mnie  na meila swoje pracy z Wami Jana Pawła II. Kazdy może wykonac sam laurke z życzeniami albo skorzystać z kolorowanki.

Realizacje pierwszych zajęć o tematyce muzycznej

Spójrzcie jak dzisiejsze zajęcia wykonały Maja i Kinga.👍

Język angielski - Numbers 1-10

Topic: Numbers 1-10.

https://www.youtube.com/watch?v=V_lgJgBbqWE
https://www.youtube.com/watch?v=Lu8E13_Irm8